مسیح دانشوری
1278 (نیشابور) – 1356 (تهران)
پزشک
مسیح دانشوری اولین پزشک متخصص ریه ایران در سال 1278 در نیشابور متولد شد بود. پدرش سیدعلی دانشوری در زمان خود طبيبي حاذق، مشهور و ملقب به «حافظ الصحه مجدالحكماء» بود. بستگان و نزديكان وی ميگويند كه تولد اين فرزند از ابتدا موجب خرسندي و علاقه زياد «مجدالحكماء» بوده است هنگامي كه همسر مجد الحكما(مادر مسيح دانشوري) باردار بود، روزي در يك مجلس خانوادگي، مجدالحكماء تفالي به ديوان حافظ مي زند به اين نيت كه آيا بچه دختر است يا پسر. اين شعر ميآيد: “مژده اي دل كه مسيحا نفسي ميآيد كه ز انفاس خوشش بوي كسي ميآيد” به اين دليل مجدالحكماء ميگويد كه نوزاد پسر خواهد بود و اسم وي را مسيح ميگذارند.
سه سال بعد از تولد مسيح، خانواده وي از نيشابور به ترشيز (نام قبلي كاشمر) ميروند و در آنجـا سكونت ميكنـند. مسيــح تا كــلاس 6 دبستان در ترشيز تحصيل ميكند و بعد پدرش وي را براي ادامه تحصيل به مشهد ميفرستد. بعد از دو سال تحصيل در مشهد، مسيح دانشوري به پيشنهاد و كمك مالي والي مشهد براي ادامه تحصيل در فضاي مناسب تر به تهران فرستاده ميشود و در مدرسه «سن لوئي» تحصيلات خود را تا 17 سالگي ادامه مي دهد.
مسيح در همان سال به پدر خود اصرار مي كند كه بايد در رشته طب تحصيل كند و براي اين كار بايد به فرنگ برود پدر مسيح با كمكگرفتن از امير قائن (امير شوكت الملك علم، پدر اسدالله علم وزير دربار و نخستوزير محمدرضا پهلوي) كه بهواسطه طبابت با ايشان آشنايي داشته، وي را در سال 1302 به فرانسه ميفرستد تا در رشته طب به تحصيل ادامه دهد. دكتر مسيح دانشوري پس از خاتمه تحصيلات در رشته بيماري هاي ريوي و سل از فرانسه به ایران بازگشت. او بنایی که پیش از آن در زمان مظفرلدین شاه به توصیه پزشکان فرانسوی برای درمان بیماری ریوی اش تاسیس شده و از دوره پهلوی اول بی استفاده مانده بود(مکان بیمارستان مسیح دانشوری امروز) را براي تبديل به يك مركز استراحت و درمان بيماران مبتلا به سل مناسب يافت و با تلاش فراوان توانست در 26 مرداد ماه 1316 شمسي آسايشگاه سل شاه آباد(دارآباد امروز) و مدرسسه پرستاری را به طور رسمی در این مکان افتتاح کند. پس از آن دكتر مسيح دانشوري با همتي والا به معالجه و درمان بيماران مبتلا به سل پرداخت و در اين راه از هيچ تلاشي فروگذار نكرد. او زمينه ساز جذب متخصصين جراح ريه از خارج(نظير دكتر صادق قاضي) شد و سرانجام توانست آن جا را به يك آسايشگاه مطابق با استاندارهاي زمان براي بيماران مسلول تبديل نمايد تا درمان هاي متداول آن روز در آنجا صورت بگيرد. این پزشک نیک نام در سال ۱۳۵۶ در تهران درگذشت.